વચ્ચે ક્ષિતિજ રહી જાય છે!

જરુર પડ્યે ક્યારેક સાવ ખૂટી પડે સમય,
ને ક્યારેક વિચારોમાં કલાકો વહી જાય છે!

ઉગી ગયું છે બાવળનું ઝાડ ઘર આંગણે,
ને આ ગુલાબનો છોડ નાનો રહી જાય છે!

હંમેશા મારા શબ્દોની ઝંખના રહી તને,
સાંભળ! મારી આંખો ય ઘણું કહી જાય છે!

આ રાતમાં ઘણો પ્રકાશ હોવો જોઈએ,
રોજ સાંજે એ સૂર્યને ગળી જાય છે!

દરરોજ ઊઠે લાગણી ભાગી છૂટવાની ને પછી,
જોઈ દુનિયાના સીમાડા, પાછી વળી જાય છે!

કરે આકાશ લાખ પ્રયત્નો ધરતીને મળવાના,
તો ય ‘આદિત’, વચ્ચે ક્ષિતિજ રહી જાય છે!

-આદિત

Advertisements